Natuurwaarde Stiphout moet verbeteren

In het artikel in het ED van 7 mei j.l. wordt nogmaals duidelijk hoe slecht het gesteld is met de natuur in en rondom ons dorp. Het bodemleven is slecht. De aanwezige natuur, planten en dieren zijn nauwelijks waarneembaar aldus het IVN. Wij zien helaas voor een groot deel hetzelfde. Maar laten het daar niet bij zitten.

Grote delen welke de bestemming natuur hebben zijn de afgelopen jaren stelselmatig en structureel gemaaid en bemest. Ook zijn bomen de afgelopen jaren gerooid. Als stichting hebben wij de gemeente Helmond hierop aangesproken . Het gebied dient hersteld te worden als natuur en bomen dienen herplant te worden.

De gemeente Helmond is van mening dat er sprake is van agrarisch medegebruik. Wij zien helaas dat de activiteiten welke hier plaats vinden geenszins lijken op agrarisch medegebruik. Hier is sprake van het structureel en moedwillig onderhouden van een agrarisch gras landschap. Wij hebben inmiddels juridisch ondersteuning ingeschakeld en bezwaar aangetekend.

Maaien en bemesten heeft negatieve effecten op de natuur. De stikstof welke vrijkomt bij het uitrijden van de mest op het land leidt tot grote problemen voor de natuur. De stikstof leidt tot verzuring, de hoeveelheid kalk in de bodem neemt af. Vogels hebben hier last van, doordat eierschalen te dun worden of vogeljongen te dunne botjes in hun poten krijgen. Eikenbomen sterven af door een tekort aan bepaalde eiwitten en dit leidt tot minder insecten, en daarmee ook weer tot minder beschikbaar voedsel voor vogels.

Dit probleem lossen we niet op door het plaatsen van een zonnepark. Dit lossen we op door de natuur terug te brengen in de staat van slechts enkele jaren geleden. De wisselwerking tussen bomenrijen, bosranden en weilanden zijn kenmerkend voor dit gebied. Weidevogels hebben bijvoorbeeld baat bij vernatte graslanden. Kale plekken in het gras leiden tot plasdrasplekken.

In Brouwhuis wordt eenzelfde gebied inmiddels ontwikkeld tot Landschapspark. Wij ondersteunen dit van harte. Gelijktijdig is het niet uit te leggen dat Stiphout nu wordt opgezadeld met een zonnepark. De Leemkuilen  is tenslotte een belangrijke ecologische verbindingszone tussen het Coovels bos en de Stiphoutse bossen. Het is onderdeel van een nog grotere natuurzone. Hier moeten we zuinig op zijn.

Wij blijven ons inzetten voor het behoud van dit gebied. Bij voorkeur middels een open dialoog. Maar de natuur belt geen advocaat, wij wel als dat nodig is. We rekenen op uw steun!

Stichting Geledingszone Stiphout

VOORAANKONDIGING: BOEK OVER LEEMKUILEN/DE VENNEN

Komt er wel of niet een tweede zonneveld in Stiphout?

Dát weten we nog niet. Mocht de gevraagde vergunning worden verleend, dan is het nog afwachten hoe het verder gaat met bezwaar en beroep en zienswijzen en noem maar op. Intussen hebben we wel veel geleerd over het functioneren van onze lokale democratie en onze eigen dorpsgemeenschap.

Als partijen wat te winnen of te verliezen hebben, gaat het natuurlijk ook wel eens hard tegen hard. Gelukkig ging het maar een paar keer over het randje. In elk geval komt er nu wél een boekje uit over wat er speelde en speelt rond het zonneveld-plan.

Onder de titel LEEM ONDER JE SCHOENEN staat je een kakelbont boeket te wachten van feiten en meningen in artikelen, columns, verslagen, brieven, verhalen van oud-Vennen-bewoners als Jo Klink, Hein van Berkel en Mies en Toon van Neerven en nog veel meer. Jan Nijssen is de auteur en veel Stiphoutenaren hebben hun bijdrage geleverd.

LEEM ONDER JE SCHOENEN © Jan Nijssen. Eerste druk.
136 PAGINA’S A5 met 75 kleurenfoto’s. Prijs: € 19,50
Het boekje is t/m 10 juni te bestellen door voorintekening.
Om te bestellen stuur je een e-mail naar jannijssen@bbhmail.nl
of bel 0492 – 522948

Waarom voor-intekenen? “Ik heb geen idee hoeveel boekjes zullen worden besteld en ik wil aan de ene kant niemand teleurstellen, maar aan de andere kant ook weer niet te veel boekjes in mijn eigen kast zetten”, legt Jan uit. “Bij bestelling door voorintekening t/m 10 juni ben je zeker van net zo veel boekjes als je wilt hebben. Na betaling moeten ze dan vóór 20 juni (Vaderdag) geleverd kunnen worden.” 

“Wilt u verder nog iets kwijt over het initiatief van het zonnepark op de locatie Leemkuilen/Venstraat?”

Het is vandaag de dag belangrijker dan ooit om de natuur-, landschappelijke waarden te verbeteren en te behouden. Actuele thema’s zoals Energietransitie, biodiversiteit en het belang van ontspanning en recreatie in de natuur zet onze groene gebieden onder druk.

De Leemkuilen/Venstraat is zo’n gebied en wordt gebruikt voor wandelaars en fietsers die genieten van het prachtige coulisse-achtige Brabantse landschap. De wisselwerking tussen bomenrijen, bosranden en weilanden zijn kenmerkend voor dit gebied. Een gebied wat de laatste 100 jaar voor veel doeleinden is gebruikt. Van kleine akkers (keutelboeren, tot grote collectieve akkers en zelfs een stortplaats. De mens en de veerkracht van de natuur heeft er voor gezorgd dat dit gebied wederom integraal onderdeel is van het typische Brabantse landschap. En nu gaat de mens het weer “verkrachten”.

Dat we het samen moeten doen en onze bijdrage moeten leveren is evident. Maar gelukkig hebben we daar richtlijnen voor. De provincie en de RES zijn hier m.n. leidend in. Daar is de visie “zonnevelden en zonnedaken in de gemeente Helmond 2020” direct van afgeleid. Hier staat o.a. in dat de zonnelader gevolgd wordt. Daar is hier niets van te merken. Met enige dwangmatigheid en vizier op oneindig walst de gemeente Helmond hier gevoelloos en zonder inspraak overheen.

De 1e aanvraag was al in september 2020 ingediend! Zonder enige vorm van inspraak/draagvlak. Dit zonnepark is door particulieren geïnitieerd en gemakshalve kan de gemeente hierop meeliften (mede-eigenaar v.d. grond) en een start maken.

Mede door de haast onuitputtelijke subsidiepot voor “onze” energietransitie springt elke ontwikkelaar hier bovenop. Financieel succes gegarandeerd! Oh ja, als het een Nederlands bedrijf zou zijn en de investeringen zouden terugvloeien naar de lokale bevolking lijkt me dat nog bespreekbaar en enigszins te billijken. Maar ook daar is hier blijkbaar geen sprake van.

Na enige commotie in de lokale media en landelijke aandacht voor gelijkwaardige invullingen van de energietransitie heeft de gemeente Helmond eindelijk geacteerd middels deze enquête. Inspraak en draagvlak moeten middels deze enquête geborgd worden. Daar ben ik het niet mee eens! Neen, dit park verdient niet de schoonheidsprijs. Niet voor uitvoering en niet voor het gehele proces.

Gelukkig worden er kritische raadsvragen gesteld om een gedragen consensus te bereiken.

Erik Aarts
voorzitter Stichting Geledingszone Stiphout/Helmond

Uw mening telt!

Beste inwoners van Stiphout, Helmond,

Als inwoner van Stiphout wordt u door de gemeente gevraagd uw mening te geven over de energietransitie en de plannen voor een enorm zonnepark aan de rand van ons dorp. Wij ondersteunen deze enquête van de gemeente, maar we blijven ook zelf handtekeningen ophalen om stellig aan te tonen dat er geen draagvlak is voor een tweede zonnepark aan de rand van Stiphout. Deze handtekeningen bieden wij op een gepast moment aan wethouder Antoinette Maas (Groen Links) en de gemeenteraad aan. 

Geledingszone Stiphout, november 2020

Stiphout
Stiphout is mooi landelijk gelegen. Dit is echter geen vanzelfsprekendheid. We moeten oplettend blijven. Eerder werd de aanleg van chemiebuizen door onze Stiphoutse bossen succesvol tegengehouden door bezwaren vanuit de bevolking. Nu stelt de gemeenteraad van Helmond ons in de gelegenheid om ons NEEN te laten horen tegen de aanleg van een enorm zonnepark aan de rand van ons dorp.

Energietransitie vs Landschap
Wij zijn vóór de energietransitie, maar ruimte is in Nederland schaars. Het landschap is hard nodig voor ontspanning, groen, rust en recreatie. Daar passen zonnepanelen niet bij. De visie van de gemeente Helmond legt natuur en weilanden vol, maar laat daken leeg. In Stiphout zijn inmiddels twee grote zon-op-dak initiatieven afgewezen, omdat er geen ruimte meer is op het energienet. De reden: er ligt een reservering van Solarcentury op de beschikbare capaciteit ten behoeve van een enorm zonneveld in Stiphout Zuid.

Zonnepanelen passen veel beter bij de identiteit en kenmerken van gebouwen. In Nederland is ongeveer 5% van het dakoppervlak belegd met zonnepanelen. Daar is dus nog een grote slag te slaan! Kijk bijvoorbeeld alleen al naar het potentieel dat de Automotive Campus te bieden heeft. Daarnaast bieden bermen van snelwegen, spoorwegen en kanalen ook veel ruimte voor zonnepanelen zonder dat dit ten koste gaat van onze natuur.

Zonnepark aan de rand van de A58

gaat veel subsidie naar het bedrijfsmatig ontwikkelen van zonneparken op land. De werkwijze van Solarcentury is gericht op het benutten van deze subsidie en het behalen van commercieel succes. Waar de gemeente al twee jaar in gesprek is met deze partij, is onze betrokkenheid tot op heden niet gevraagd. Wij mochten “aanwezig” zijn en toehoren wat de plannen waren, maar kregen geen ruimte onze tegenargumenten ter sprake te brengen. Onze kritische geluiden op social media hebben ertoe geleid dat Solarcentury recentelijk in wijkblad De Loop (2 april j.l.) met een betaalde advertentie ons en anders Stiphoutse instanties/ondernemers in diskrediet heeft proberen te brengen. Dit enkel vanwege het feit dat wij openlijk blijk geven van onze bezwaren.

Ook de agressieve benadering van aanwonenden van dit plan en de misleidende informatie over de plannen maakt dat er onder de omwonden geen draagvlak is voor een tweede zonneweide in Stiphout.

Wij vragen u om uw eigen mening te geven, maar benadrukken dat de energietransitie niet ten kosten hoeft te gaan van onze groene leefomgeving en altijd in samenspraak hoort te gaan met omwonenden.

Onrust in Stiphout

Stichting Geledingszone Stiphout wenst onrust te voorkomen door het nastreven van meer natuur, rust en ruimte aan de dorpsrand van Stiphout-Helmond.

De recentelijk verschenen advertentie (p.14-15) in De Loop van Solar Century en grondeigenaar waarin de Stiphoutse gemeenschap op de hak wordt genomen is een absoluut dieptepunt. Dit versterkt de onrust met als gevolg dat het broze draagvlak voor een tweede zonneweide door deze advertentie uiteen is gespat.

Stichting Geledingszone Stiphout neemt afstand van deze advertentie en wijze van handelen. Middels een schrijven aan het college van B&W gemeente Helmond heeft de stichting nogmaals verzocht om regie e.e.a. onder voorbehoud van haar rechten.

Het Eindhovens Dagblad (ED) heeft met redactionele verbazing kennis genomen van de advertentie van Solar Century en de grondeigenaar. Op verzoek van het ED heeft de stichting een verklaring afgegeven; de inhoud spreekt voor zich in de krant van 9 april 2021. Deze verklaring is tevens opgevraagd en gedeeld met Omroep Brabant, Ditishelmond en Wijkblad de Lindenberg.

Draagvlak komt van onderaf, daarom steunt Stichting Geledingszone Stiphout de “Petitie en Bijeenkomst zonneweides” georganiseerd door de omwonenden:

Zaterdagochtend 10 april a.s. om 10:00 kruising Leemkuilenweg, Venstraat.

Geledingszone in beeld

Heeft u dat ook?
U wandelt of fietst regelmatig door de Geledingszone van Stiphout. U geniet van de vergezichten, de natuur, de rust en het landschap. Onbewust dragen deze ervaringen bij aan uw welzijn, gezondheid en fitheid. Dat is precies wat wij willen koesteren, en velen met ons. Zo volgen wij al enkele maanden met plezier de rubriek ingezonden foto’s in het Eindhovens Dagblad. Een vast groep liefhebbers van ons buitengebied deelt daar naar hartenlust foto’s van de geledingszone. Wij verzamelen deze op onze Instagram, zodat de wijde wereld het natuurschoon kan aanschouwen.

Dus heeft u dat ook?
Sta dan eens stil en maak een mooie foto van Croy, de Stiphoutse Bossen, de heide of het cultuurlandschap. Wij zien ze graag voorbijkomen op instagram of facebook met de hashtag #Geledingszonestiphout en de tag @geledingszonestiphout!

Wilt u ook deze wonderschone foto’s zien? Volg ons dan op instagram!

Steun ons in onze activiteiten en doneer!

“Pak onze openbare ruimte niet af”

Via vrienden van de Stichting Geledingszone Stiphout zijn wij in contact gekomen met NRC Next. De heren Thijs van den Boomen, Simon Franke en Wouter Veldhuis hebben in juli 2020 een treffend artikel geschreven “pak onze openbare ruimte niet af”. Dit is precies waar het om draait. Met hun goedkeuring delen wij graag hun artikel op onze website:

“Anderhalvemetersamenleving Een stad is bedoeld om in te leven. Geef ons bankjes – geen hekken, schrijven Tijs van den Boomen, Simon Franke en Wouter Veldhuis.

De geplastificeerde A4’tjes met pijlen en hygiënemaatregelen op het hek van de Amsterdamse Louis Bouwmeesterschool laten geen ruimte voor misverstanden, het hek zelf trouwens ook niet: het is bijna manshoog. Zelfs de ons via looplijnen en sluizen bewegen van afspraak naar reservering naar
tijdslot?

Kuchschermen
Er is in inmiddels veel geschreven over sociale gevolgen van de lockdown als eenzaamheid, huiselijk geweld, leerachterstand, depressie en armoede. Weliswaar worden de maatschappelijke achtergronden aangestipt die maken dat bepaalde groepen extra hard worden getroffen, maar de focus ligt consequent op de individuele effecten. De politiek-maatschappelijke consequenties zijn ons inziens nog onvoldoende belicht. En dat is hard nodig, nu de opening up van de publieke ruimte een een-tweetje dreigt te worden tussen veiligheid enerzijds en economie anderzijds, wat uitmondt in grote terrassen met kuchschermen om veilig te consumeren. De afgelopen maanden, waarin de straten en pleinen op wat schimmen na leeg bleven, maakten in één klap duidelijk dat de kernkwaliteit van onze steden het publieke karakter is. Ze kunnen mooi of lelijk zijn, schoon of vies, gezond of gevaarlijk, vitaal of tanend, maar als de publieke functie wegvalt, houd je een
maquette over. Natuurlijk waren er positieve uitzonderingen: kinderen die met andere buurtkinderen tussen de geparkeerde auto’s speelden en de stoep vol krijtten, buurtbewoners die een praatje maakten in de rij voor de bakker, het buurtparkje dat ineens een kleine oase bleek in een stenen stad. Maar dat zijn, hoe sympathiek ook, hoofdzakelijk ontmoetingen binnen onze eigen bubbel en vooral: het zijn een-op-een-contacten, precies van het soort dat ontwerpers graag in hun presentatie fotoshoppen: een skater die bewonderend wordt gadegeslagen door een vriendje, een vrouw met kinderwagen, twee oude mensen op een bankje. Zulke voorgeprogrammeerde ontmoetingen geven je het gevoel dat je naar The Truman Show zit te kijken. De lockdown heeft ons de kwetsbaarheid én het belang van publieke ruimte laten zien. Zonneklaar werd ineens weer dat we, ook als publieke actoren, lichamelijke wezens zijn. Het blijkt namelijk niet te gaan om eloquente debatten op de agora: in de publieke ruimte lezen we elkaars lichaamstaal, interpreteren we elkaars fysieke verschijning, vangen we terloopse opmerkingen op, creëren we een beeld van de werkelijkheid aan de hand van onze medemensen. Vrij naar Hannah Arendt: politiek is het staan voor je mening tegenover andere mensen.

Terwijl sociale media enkel de scherpste en onverzoenlijkste geluiden versterken en algoritmes de maatschappelijke verdeeldheid aanjagen, is het publieke domein een plek waar de, al dan niet stilzwijgende, reactie van omstanders een indicatie geeft van een common ground. En misschien nog wel belangrijker: het publieke domein heeft een dempende werking, hier verliest de boude bewering aan scherpte.
Op een markt met veel moslims luid verkondigen dat „al die buitenlanders hun boerka’s nu voor onze monden proberen te binden” is minder asociaal dan diezelfde opmerking vanuit het digitale schuttersputje de wereld in slingeren. Het is, positief geformuleerd, een poging om een discussie aan te gaan of,
negatief gezien, een gefrustreerde schreeuw om aandacht. Mensen radicaliseren als ze niet gehoord worden.

Functionalistisch Nederland
Per 1 juli zijn veel maatregelen versoepeld, maar de boodschap blijft: houd anderhalve meter afstand. Het zou een grote vergissing zijn om dit gedragsvoorschrift op te vatten als een ontwerpopgave. Natuurlijk kun je cirkels trekken in de parken waar binnen je moet blijven als je gaat picknicken, kruisen op een plein zetten waar je op moet gaan staan om te demonstreren en manshoge schotten plaatsen tussen de tafels van een terras. Maar Roos van der Lint waarschuwde in De Groene Amsterdammer terecht: „De tijdelijke noodregels worden gegoten in de wet, de linten en het tape die looproutes en grenzen aangeven zullen spoedig muren en hekken zijn.”

Het zou een vergissing zijn om de anderhalve meter op te vatten als een ontwerpopgave


Het grote gevaar van de term ‘het nieuwe normaal’ is dat we de samenleving aanpassen aan het probleem. In het door en door functionalistische Nederland zijn ontwerpers grootmeesters in probleemoplossingen op het scherp van de snede. Is anderhalve meter de norm? Nou, dan maken we toch alles precies anderhalve meter! De Nederlandse architectuur is internationaal groot geworden met het tot in het absurde letterlijk nemen van het Programma van Eisen: u krijgt wat u voorschrijft.
De algemene les van de coronacrisis is dat we onze kwetsbaarheid moeten verminderen. In de economie betekent dat: niet meer lean and mean, maar buffers aanleggen. Niet meer just in time, maar just in case. Wat betekent dat voor de inrichting van de stad? De afgelopen decennia zijn woningen in de stad steeds kleiner geworden, want met studio’s van twintig vierkante meter zonder buitenruimte was nu eenmaal veel geld te verdienen. Die zijn goed leefbaar in een stad vol cafés, flexibele werkplekken en andere third places, maar toen die voorzieningen op slot gingen, voelden ze plotseling als gevangeniscellen. Niet vreemd dat architect Reinier de Graaf van OMA in NRC (29/5) pleitte voor de bouw van grotere
woningen met een patio of balkon.
Maar de woningbouw is een olietanker, dus wonderen zijn in de nabije toekomst niet te verwachten. Bovendien geven woningbouwers slechts een individueel of hoogstens een collectief antwoord op de crisis, geen publiek. De nadruk op verbetering van de woningen kan zelfs een publieke verarming
bewerkstelligen doordat mensen zich terugtrekken in de eigen enclaves. Tot nu toe is de aversie tegen gated communities in Europa vrij groot, maar de roep erom zal zeker toenemen.
Angst, en de regulering daarvan, zijn wezenlijke kenmerken van de stad: hoe gaan we om met verschillen en confrontaties? Een hoofdrol is daarin weggelegd voor de openbare ruimte, maar alleen als die ook werkelijk als publieke ruimte functioneert.

‘Ville’ of ‘cité’?
Openbare ruimte hadden we tijdens de lockdown meer dan ons lief was; de Dam was een verlaten vlakte en bepaald niet de mooiste van het land. Slechts een handjevol mensen volstond op 4 mei om er een indrukwekkende publieke ruimte van te maken. En op 1 juni trok de eerste demonstratie sinds de lockdown zoveel demonstranten dat voldoende afstand houden onmogelijk werd, wat tot nationale ophef leidde. Deze twee voorbeelden tonen de politieke functie van de publieke ruimte, maar het gaat ons om de bredere betekenis ervan, namelijk de maatschappelijke. Socioloog Richard Sennett maakt, voortbordurend op het werk van onder andere Jane Jacobs, onderscheid tussen ville en cité, oftewel tussen de geplande stad en de geleefde stad. In de moderne stedenbouw ligt de nadruk op het eerste: het gaat om wegen, ruimtes, functies, stromen – niet om straten, plaatsen, mensen, leven. Sennett probeert beide werelden te verzoenen om zo te komen tot een open stad. Maak het niet te hermetisch, benadrukt Sennett keer op keer: bouw niet voor de eeuwigheid, zorg dat je dingen kunt aanpassen en repareren, probeer niet alles vanuit een gezichtspunt te plannen, laat een zekere mate van chaos toe.
Er is geen enkele (corona-)reden om ontmoeting, uitwisseling en confrontatie los te laten als uitgangspunten voor de vormgeving van de stad. En daarbij hebben we overmaat nodig: straten die breder zijn dan strikt noodzakelijk, parken die groter zijn dan de groennorm. De stad is geen strak maatpak, maar een comfortabele jas, die je steeds vermaakt en die met de jaren steeds lekkerder gaat zitten.

Terug naar de Louis Bouwmeesterschool. Om de kwetsbaarheid van de stad te verkleinen, zou je de hekken om het plein juist weg moeten halen, zodat de speeltoestellen ook door andere groepen en op andere momenten kunnen worden gebruikt. Tijdens een nieuwe lockdown bijvoorbeeld, maar ook aan het
einde van de schooldag en in het weekend. Het gaat niet om een grand design van de publieke ruimte, maar om talloze kleine en grote interventies voor pleinen en parken, stations en scholen,
hoeken en stoepen. Zulke interventies zijn altijd lokaal, specifiek en lichamelijk.

Wat we nodig hebben zijn bankjes en gastheren – geen hekken en cameratoezicht.

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 4 juli 2020

Reactie wethouder Maas

Op 25 november 2020 jl. heeft Stichting Geledingszone Stiphout een eerste brief gestuurd naar gemeente Helmond. Hierin is de Stichting uitgebreid ingegaan op draagvlak en de eisen die hier (nog niet) aan verbonden zijn.

De reactie van de wethouder, ontvangen op 15 januari 2021 jl., is HIER te lezen.

De Stichting is deze reactie aan het bestuderen. Er wordt zeker een vervolgbrief geschreven…. blijf ons volgen en steunen.

INFOAVOND: Belang van groen en gevaar van zonnevelden in Helmond

Het groen aan de randen van Helmond moet behouden blijven.

Deze gebieden moeten vrij en gratis toegankelijk blijven voor recreatie en ontspanning in de natuur. Met de recente oprichting van de Stichting geledingszone is er een groep die zich nadrukkelijk inzet voor het behoud van groen aan de randen van onze stad.

Een eerste bedreiging zien zij in het onterecht ontwikkelen van zonnevelden in het schaarse buitengebied van Helmond. Het eerste initiatief in Stiphout heeft al op veel weerstand gestuit bij omwonenden: “Eerst moet ik gasloos bouwen en dan krijg ik dit voor de deur”. Buren met verschil van mening discussiëren openlijk. Ondanks dat er nog geen paal de grond in gaat heeft het al zijn weerslag op de gemeenschap.

Met de Helmondse zonnevisie in de hand richten buitenlandse investeerders zich op de landbouw en natuurgebieden rondom onze stad (zie onderstaand figuur). Om deze vervolgens vol te leggen met zonnepanelen en daarmee gigantische winsten en honderdduizenden euro’s subsidies te mogen ontvangen.

Een versimpelde weergave van beleidskaart zonnevelden buiten bebouwde kom (bijlage 5 van de zonnevisie).

De Stichting geledingszone geeft 21 januari 2021 om 20:00 meer duidelijkheid en achtergrondinformatie rondom de ontwikkelingen in het gebied Leemkuilen/de Vennen in Stiphout, en: “Uiteraard geven wij ook onze visie op zonneweides en waarom wij ons kritisch uitlaten over de plannen in dit gebied, maar dragen ook alternatieven aan” aldus het bestuur. De avond zal live gestreamd worden via YouTube, tijdens de avond is er gelegenheid om via een live chatbox vragen te stellen.

U kunt ook vooraf uw vragen mailen naar info@geledingszonestiphout.nl


Wil Helmond weiden met zonnecellen, of toch niet?

Frits Bosch is macro-econoom, socioloog én inwoner van Stiphout gemeente Helmond. Op de opinieblog “Veren of Lood” schreef hij het volgende stuk welke wij ook mogen publiceren op onze site:

Frits Bosch ervaart de terreur van de klimaathoax – zijn woonplaats Helmond is voornemens de nabijgelegen natuur vol te plempen met zonnepanelen.

Inwoners van Stiphout, een wijk binnen Helmond – zijn opgeschrikt door een brief van drie kantjes van onze burgemeester mevrouw Elly Blanksma (CDA). Het is een brief van ‘We doen het wel, we doen het niet of misschien toch weer wel’. Inwoners van Stiphout willen graag weten of het buitengebied dat pal aan hun huizen grenst verwoest wordt of niet. Maar daar komt helaas geen duidelijk antwoord op.

De maker en aanbesteder van de zonneweide, Solarcentury, gaat gewoon door met de vergunningsprocedure met de doelstelling medio 2022 met de vernieling van de natuur te beginnen. Er is Solarcentury alles aan gelegen dit binnen te halen! Ik ben mordicus tegen deze plannen. Mevrouw Blanksma wil 23 hectare van de velden – pal grenzend aan de buitenwijk van Stiphout – vol plempen met zonnepanelen. Want, zo schrijft ze:

“Gemeenten hebben van het Rijk de opdracht gekregen om plannen op te stellen om in hun regio de besparing van 49% (!!!, FB) CO2 te halen. Onder meer door duurzame energie op te wekken zoals zonne-energie en windenergie. …. Helmond heeft de kaders voor grootschalige opwekken van zonne-energie vastgelegd….. We hebben zonnevelden nodig voor de gemeentelijke ambitie om in 2035-2045 klimaatneutraal te zijn.”

Zonnedaken bieden te weinig soelaas, meent mevrouw Blanksma.

Ieder kan begrijpen dat 23 hectare zonnevelden ultiem slecht is voor het milieu. Het land eronder gaat compleet dood. En wat zullen de vogels wel niet zeggen van al die weerspiegeling onder hun vleugels, en dat er geen wormpje meer te krijgen zal zijn? Dit is een lokale milieuramp.

Mevrouw Blanksma laat vervolgens weten dat de locatie van zonneparken afhankelijk is van: “technische mogelijkheden, inpassing van het zonneveld in het landschap.” De capaciteit van het elektrisch net speelt ook een rol. Het beetje landschap dat we nog hebben wordt door het plaatsen van zonnecellen kapot gemaakt. Burgemeesters moeten ook het welzijn dienen van hun burgers. Die massa zonnecellen – 23 hectare! – pal buiten Helmond zijn extreem strijdig met het welzijn van Helmond en haar inwoners, Stippentenaren in het bijzonder.

Ik kwalificeer mijzelf als een ‘raper’. Dit zijn mensen die als ze buiten zijn achteloos weggegooide plastic flesjes en blikjes oprapen en in een vuilniszak deponeren. Rapers doen dat omdat ze de leefomgeving en milieu graag schoonhouden. Kunt u zich voorstellen wat rapers ervan vinden als ze enerzijds flesjes en blikjes rapen en anderzijds de gemeente 23 ha vol gooit met zonnevelden! Een Casus belli! Maar dan zegt Blanksma dat ze het draagvlak onder de bewoners wil testen. Is dit het bekende patroon: “We hebben het draagvlak onderzocht en hoewel we geloven dat niet iedereen blij is met de velden zoals ze worden, gaan we ermee door. Of: “Hier ben ik, we kunnen niet anders.”

Het klimaat-issue en de CO2 uitstoot is een vak op zich. Er gaat veel gekte, dwaasheid en hysterie rond over dit onderwerp. De tactiek is telkens opnieuw: beuk met schijnbaar solide technische informatie ‘het onkundige volk’ murw. Laat burgers weten dat het niet anders kan en voor hun eigen bestwil is. Zie ook: Klimaathoax – Climate Change voor gelovigen en sceptici

Er is zeer veel te bereiken met slimme technologische veranderingen wat tot gedragsverandering kan leiden. Laten we eens beginnen met zonnedaken: ieder moet, voor zover mogelijk zonnepanelen nemen en je wordt daarvoor beloond met een subsidie. Als je dat dit niet wilt maar wel kunt, dan wordt je daarvoor belast. Als je huis er niet geschikt voor is, dan niets. Kantoren idem.

Wat we graag willen weten is hoe de uitstoot thans plaatsvindt: door wie en hoeveel. De vervuiler betaalt. Wat nu voorligt is veel te algemeen. Het zorgt voor blijvende ellende. Er zijn alternatieven. Die móeten we ook kennen voor we natuur verwoesten met zonnecellen. Er zijn vele manieren om de individuele CO2-uitstoot te beperken. Ik noem bijvoorbeeld Heat Cycle, een apparaat dat je energie opvangt die anders door het putje gaat, bijvoorbeeld het warme water van de douche te gebruiken voor de verwarming van je huis. Je kunt ook het douchegebruik reguleren met een afstelknop. Je kunt gaan variëren qua belasting op energiegebruik. In deze IT-tijd is dat allemaal goed mogelijk. Ergo:

“Gemeente: geef opdracht om te inventariseren welke slimme en innovatieve mogelijkheden er zijn. We leven in een super innovatieve tijd, maak daar gebruik van. Maak inwoners bewust van de problematiek van hun energiegebruik en CO2 uitstoot. En dit geldt ook voor anderen, kantoren etc. En tenslotte: in de Covid-19 tijd zijn allerlei zaken aan het schuiven. De waarheid van gisteren is vandaag verouderd. Dit geldt ook het klimaat.”

Mevrouw Blanksma, selectief omgaan met energie is beter dan kiezen voor de gemakkelijke weg: gooi geen 23 hectare natuur vol met zonnecellen. U bent Helmondse. Dit moet u niet willen! Er zijn legio mogelijkheden. Benut ze!.